
Madrycki robotnik rolny, mąż świętej Marii de la Cabeza, uświęcił pracę na roli modlitwą i miłosierdziem wobec ubogich.
Izydor pracuje przez całe życie jako oracz na służbie u właściciela ziemskiego, Juana de Vargas, w okolicach Madrytu. Żonaty z Marią Toribią, czczoną także jako święta Maria de la Cabeza, uczestniczy co rano we Mszy, zanim uda się w pole, i dzieli się swym skromnym mieniem z ubogimi.
Tradycja opowiada, że aniołowie orali za niego, gdy się modlił, i że sprawił, iż wytrysnęło źródło, by ugasić pragnienie jego pana. Jego ciało, odnalezione nienaruszone czterdzieści lat po śmierci, spoczywa w kolegiacie Świętego Izydora w Madrycie. Zostaje kanonizowany w 1622 roku, tego samego dnia co Ignacy Loyola, Franciszek Ksawery, Teresa z Ávili i Filip Nereusz.












