Piemoncki kapłan, który został kapucynem, mistrz nowicjuszy i spowiednik w klasztorze Monte dei Cappuccini w Turynie, przez dziesięciolecia był ratunkiem chorych, żołnierzy i ubogich miasta.
Lorenzo Maurizio Belvisotti rodzi się w 1686 roku w Santhià, w okolicach Vercelli. Wyświęcony na kapłana w 1710 roku, jest kapelanem i preceptorem w szlacheckiej rodzinie z Vercelli, po czym porzuca pewną karierę duchowną, by w 1716 roku wstąpić do kapucynów, gdzie przyjmuje imię Ignacy.
Zakrystianin, następnie mistrz nowicjuszy, przez lata kształtuje młodych kapucynów Piemontu. Podczas wojny o sukcesję austriacką opiekuje się rannymi i chorymi żołnierzami w szpitalach wojskowych. W turyńskim klasztorze Monte dei Cappuccini spędza ostatnie dziesięciolecia w konfesjonale i przy chorych, którzy nazywają go „ojcem ubogich”. Umiera 22 września 1770 roku. Paweł VI beatyfikuje go w 1966 roku, Jan Paweł II kanonizuje w 2002 roku.






