
Biskup Amiens w VI wieku, słabo znany historii, stał się dzięki średniowiecznemu kultowi patronem piekarzy, a paryska ulica Saint-Honoré nosi jego imię.
To, co wiadomo o Honoracie, pochodzi głównie z Żywota ułożonego pod koniec XI wieku przez kanonika z Amiens na podstawie starszych legendariuszy. Urodzony w Port-le-Grand, w Ponthieu, na początku VI wieku, miał być wykształcony przez biskupa Amiens Beata, któremu następuje wbrew sobie. Tradycja podaje, że na wieść o jego wyborze jego niania, która piekła chleb, nie chciała w to uwierzyć, dopóki jej łopata do pieca nie wypuści liści; wbita w ziemię, łopata miała zazielenieć i zakwitnąć.
Biskup Amiens przez wiele lat, według tradycji odnalazł ciała męczenników Fuscjana, Wiktoryka i Gencjana, ukryte od trzech wieków. Zmarł około 600 roku, według tradycji 16 maja, i został pochowany w swojej rodzinnej wsi, gdzie wkrótce nad jego grobem wzniesiono kościół. Jego relikwie, ukryte w Amiens w czasie najazdów normańskich, zostały podniesione w 1060 roku; później noszono je w procesji przeciw suszy i o urodzaje.
Jego kult dotarł do Paryża, gdzie w 1202 roku piekarz ofiarował grunt pod budowę kaplicy ku jego czci; od niej nazwę wzięła ulica i przedmieście Saint-Honoré. Paryscy piekarze założyli tam swoje bractwo, a święty został patronem piekarzy i cukierników; w 1659 roku Ludwik XIV nakazał nawet wszystkim piekarzom świętować jego dzień. Słynne ciastko nosi jego imię. Południowy portal katedry w Amiens, zwany Złotej Dziewicy, ilustruje jego życie.










