Misjonarz jezuita nazywany „łowcą dusz”, przemierzał bagna Polesia, zanim został zamęczony przez kozaków w Janowie.
Pochodzący ze szlachty Małopolski, Andrzej Bobola wstąpił w 1611 roku do nowicjatu jezuitów w Wilnie. Wyświęcony na kapłana w 1622 roku, głosił w Wilnie, Nieświeżu i Bobrujsku, pielęgnował chorych podczas zarazy i został misjonarzem odosobnionych wsi Polesia, wokół Pińska.
Podczas wojen kozackich został pojmany 16 maja 1657 roku w pobliżu Janowa (dziś Iwanowo) i zmarł po potwornych torturach za odmowę wyparcia się wiary. Jego ciało, odnalezione nienaruszone w XVIII wieku, przeszło przez Moskwę i Rzym, zanim wróciło do Warszawy po jego kanonizacji przez Piusa XI.










