
Gregorius PP. I Magnus
Święty Grzegorz Wielki
Papież, doktor Kościoła, „sługa sług Bożych”
Prefekt Rzymu, który został mnichem, a potem papieżem, rządził Kościołem w Italii spustoszonej przez zarazę i Longobardów, posłał Augustyna z misją do Anglii i pozostawił dzieło, które karmiło całe średniowiecze.
Urodzony około 540 roku w chrześcijańskiej rodzinie senatorskiej w Rzymie — jego matka święta Sylwia i ciotki Tarsylla i Emilianna są czczone — Grzegorz został prefektem Miasta około 573 roku. Wkrótce potem zrezygnował z urzędu, przekształcił rodzinny dom na Caelius w klasztor pod wezwaniem świętego Andrzeja i założył sześć innych klasztorów na swoich ziemiach na Sycylii. Papież Pelagiusz II wyświęcił go na diakona i wysłał jako apokryzjariusza, czyli przedstawiciela papieża, do cesarza w Konstantynopolu, gdzie przebywał w latach 579–585 mniej więcej.
Po powrocie do swojego klasztoru został wybrany papieżem w 590 roku, gdy zaraza właśnie zabrała Pelagiusza II; konsekrowany został 3 września. W Italii, której Bizantyńczycy już nie bronili, zorganizował zaopatrzenie Rzymu dzięki dobrom Kościoła, sam negocjował z królem longobardzkim Agilulfem i prowadził stałą korespondencję z katolicką królową Teodelindą. Przyjął tytuł „sługi sług Bożych”, który zachowali jego następcy.
W 596 roku posłał przeora swojego klasztoru, Augustyna, z czterdziestoma mnichami, by ewangelizowali Anglosasów: Anglia zawsze czciła go jako swojego apostoła. Ponad osiemset zachowanych listów ukazuje pasterza troszczącego się o biskupów, ubogich i Żydów, których broni przed przymusowymi nawróceniami. Jego Reguła pasterska stała się podręcznikiem biskupów średniowiecza; jego Moralia w Księdze Hioba, homilie i Dialogi, opowiadające życie świętego Benedykta, należą do najczęściej czytanych ksiąg Zachodu. Tradycja przypisuje mu uporządkowanie śpiewu liturgicznego, który nosi jego imię.
Wycieńczony chorobą, zmarł 12 marca 604 roku i został pochowany w bazylice świętego Piotra na Watykanie. Jest, obok Ambrożego, Augustyna i Hieronima, jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła łacińskiego uznanych przez Bonifacego VIII w 1298 roku.
Dowodem miłości jest czyn.






