
Kanonik z Kolonii, który został biskupem Toul na trzydzieści jeden lat, budowniczy swojej katedry i ojciec ubogich, został kanonizowany przez papieża Leona IX, jednego z jego następców na stolicy w Toul.
Urodzony około 935 roku w Kolonii w rodzinie szlacheckiej, Gerard kształci się w szkole katedralnej, w której zostaje kanonikiem i kelerarzem. Po śmierci biskupa Gauzelina w 962 roku arcybiskup Brunon z Kolonii, brat cesarza Ottona I i książę Lotaryngii, wyznacza go na stolicę w Toul; przyjmuje ją dopiero po odmowach z pokory. Konsekrowany w Trewirze w marcu 963 roku, uczy się języków romańskich swojej diecezji, by w nich głosić, i pozostaje wiernym wsparciem dynastii saskiej.
Odnawia dobra swego Kościoła, wspiera opactwa Saint-Èvre, Saint-Mansuy i Bouxières, zbiera i przenosi liczne relikwie, a w 981 roku konsekruje swoją katedrę św. Szczepana, którą kazał odbudować. Według jego Żywota, spisanego przez Widrica, przyjmuje w Toul mnichów greckich i irlandzkich. Podczas strasznej epidemii prowadzi procesję z relikwiami świętego Mansuy; Martyrologium Rzymskie chwali jego znakomite prawa, posty, modlitwy i jałmużny dla ubogich.
Umiera w Toul 23 kwietnia 994 roku, po trzydziestu jeden latach biskupstwa, i zostaje pochowany w swojej katedrze, gdzie zgłaszane są cuda. Brunon z Eguisheim, biskup Toul, który został papieżem Leonem IX, kanonizuje go na synodzie rzymskim w 1050 roku, jako jeden z pierwszych przykładów kanonizacji papieskiej; 21 października 1051 roku sam przewodniczy w Toul podniesieniu jego relikwii. Diecezja Toul obchodziła jego święto 23 kwietnia, a przeniesienie wspominała 21 października.








