Pustelnik przybyły z Irlandii, przyjęty przez świętego Farona w Breuil koło Meaux, uprawiał tam ogród, by karmić ubogich, i został patronem ogrodników.
Urodzony w Irlandii w rodzinie szlacheckiej, którą późne opowieści nazywają królewską, Fiakr miał początkowo żyć jako pustelnik w swoim kraju. W VII wieku opuszcza ojczyznę i dociera w okolice Meaux, gdzie przyjmuje go biskup święty Faron, opiekun mnichów, którzy przybyli w ślad za świętym Kolumbanem. Faron oddaje mu w swoim lesie ustronne miejsce, Breuil w Brie. Fiakr buduje tam celę i oratorium pod wezwaniem Maryi Panny oraz karczuje ogród, który uprawia własnymi rękami.
Żyje tam na modlitwie i pracy rąk, przyjmuje pielgrzymów i ubogich w przytułku i rozdaje im warzywa ze swego ogrodu. Tradycja głosi, że Faron dał mu tyle ziemi, ile zdoła ogrodzić w ciągu jednego dnia, a ziemia otwierała się sama pod jego laską; sąsiadka, Becnaude, miała go wówczas oskarżyć o czary. Wstęp do jego pustelni długo był zakazany kobietom, zapewne zgodnie ze zwyczajem kolumbańskim.
Zmarł około 670 roku, 30 sierpnia, i został pochowany w swoim oratorium, wokół którego powstała wieś Saint-Fiacre. Jego grób stał się bardzo uczęszczanym miejscem pielgrzymek, gdzie proszono o uzdrowienia. W 1568 roku większą część jego relikwii przeniesiono do katedry w Meaux. Około 1640 roku powozy do wynajęcia paryskiego przewoźnika z ulicy Saint-Martin, oznaczone szyldem świętego Fiakra, dały nazwę fiakrom, stąd jego patronat nad woźnicami, a później taksówkarzami.












