Organista i tenor, który odrzucił karierę operową, by śpiewać w kościele, ojciec dziesięciorga dzieci, rozstrzelany na cmentarzu Mezquitán wraz z bratem Salvadorem w 1927 roku.
José Luciano Ezequiel Huerta Gutiérrez urodził się w styczniu 1876 roku w Magdalena w Jalisco, w rodzinie kupców osiadłej w Guadalajarze w 1890 roku; dwaj jego bracia, José Refugio i Eduardo, zostali kapłanami. Organista i tenor dramatyczny, prowadził chóry i śpiewał w kościołach miasta; włoska trupa, która zaangażowała go w ostatniej chwili w teatrze Degollado, zaproponowała mu karierę w Europie, którą odrzucił: jego głos, mówił, jest darem Boga i należy do Boga. Ożeniony w 1904 roku, miał dziesięcioro dzieci i dzielił się z ubogimi tym, co zarabiał.
2 kwietnia 1927 roku został aresztowany po tym, jak pomodlił się przy zwłokach Anacleta Gonzáleza Floresa. Przesłuchiwany o swoich braci kapłanów, starszych synów i cristeros, odmówił mówienia i był torturowany do utraty przytomności; po odzyskaniu jej zaśpiewał z całych sił „Mój Chrystus żyje, mój Król żyje”, a razy się nasiliły. O świcie 3 kwietnia został zaprowadzony z bratem Salvadorem na cmentarz Mezquitán i rozstrzelany. Słysząc wystrzały, nie wiedząc, że jest jedną z ofiar, jego żona zebrała dzieci, by odmówić różaniec za rozstrzelanych. Został beatyfikowany w 2005 roku.




