Dominicus et Gregorius
Błogosławieni Dominik i Grzegorz
Dominikanie, wędrowni kaznodzieje
Dwaj kapłani dominikanie z klasztoru w Huesce, którzy chodzili od wsi do wsi bez pieniędzy, głosząc i żebrząc o chleb; zmarli w górach i są czczeni w Besians.
Martyrologium Rzymskie wspomina w Aragonii błogosławionych Dominika i Grzegorza, kapłanów Zakonu Kaznodziejskiego, którzy „wędrowali razem bez złota i srebra, codziennie żebrząc o pożywienie i głosząc wszystkim słowo Boże”. Wiadomo tylko, że należeli w XIII wieku do klasztoru dominikańskiego w Huesce.
Według tradycji lokalnej, zaskoczeni gwałtowną burzą między Besians a Perarrúą, w Górnej Aragonii, schronili się pod skałą San Clemente i tam zmarli. Sąsiednie wsie spierały się o ich ciała, które uwolniony muł miał zanieść do Besians, gdzie je pochowano. Cuda przypisywane ich grobowi przyciągają tam pielgrzymów, którzy wzywają ich przeciw burzom. Pius IX potwierdził ich kult w 1854 roku.









