Misjonarz kapucyn z Lombardii, dotknięty trądem w kolonii rolniczej w Prata, który przeżył ostatnie dziesięć lat odizolowany wśród trędowatych w Belém.
Urodzony jako Felice Rossini w Samarate koło Mediolanu 15 czerwca 1876 roku, wstąpił do kapucynów i przyjął imię Daniele. Wyjechawszy do Brazylii w 1898 roku, został wyświęcony na kapłana w Ceará, w sanktuarium świętego Franciszka w Canindé, a w 1900 roku skierowany do Santo Antônio do Prata, dzisiejszego Igarapé-Açu, w stanie Pará, gdzie kapucyni prowadzili kolonię rolniczą dla sierot i Indian.
Pracował tam blisko czternaście lat, aż trąd zmusił go do izolacji. Po krótkim pobycie w São Luís w Maranhão wycofał się w 1914 roku w pobliże leprozorium w Tucunduba, w Belém, gdzie żył jako chory wśród chorych, modląc się i pocieszając towarzyszy. Zmarł tam 19 maja 1924 roku, w wieku czterdziestu siedmiu lat. Papież Franciszek uznał heroiczność jego cnót w 2017 roku.














