
Irlandzki mnich, który przybył na kontynent około 590 roku, założył Annegray, Luxeuil i Fontaine, a jego surowa reguła naznaczyła całą Galię; wygnany przez Brunhildę, zmarł w Bobbio we Włoszech.
Urodzony około 543 roku w Leinster w Irlandii, Kolumban kształcił się w opactwie w Bangor pod kierunkiem opata Comgalla. Około 590 roku opuścił Irlandię z dwunastoma towarzyszami, wśród nich Gallem, wylądował w Bretanii i dotarł do Burgundii. Król Guntram dał mu dawny rzymski fort w Annegray, w Wogezach; uczniowie licznie przybywali, a on założył Luxeuil, potem Fontaine. Narzucił tam krótką i bardzo surową regułę oraz prywatną pokutę ze spowiedzią u kapłana, która rozpowszechniła się później w całym Kościele łacińskim.
Jego irlandzkie zwyczaje, zwłaszcza obliczanie daty Wielkanocy, przeciwstawiły go biskupom frankijskim; odwołał się w liście do papieża Grzegorza Wielkiego. Zarzuciwszy królowi Teodorykowi II życie z konkubinami, ściągnął na siebie nienawiść królowej Brunhildy, jego babki: w 610 roku został aresztowany i zawieziony do Nantes, aby odesłać go do Irlandii. Burza zawróciła statek do brzegu; przyjęty przez Chlotara II, a potem przez Teodeberta II, ewangelizował wraz z Gallem Alamanów wokół Bregencji nad Jeziorem Bodeńskim.
W 612 roku przekroczył Alpy i dotarł do Mediolanu, gdzie przyjęli go król Longobardów Agilulf i królowa Teodelinda. W 614 roku założył opactwo w Bobbio w Apeninach i tam zmarł 21 listopada 615 roku; został tam pochowany. Jego Żywot, napisany około 640 roku przez Jonasza z Bobbio, oraz jego listy czynią go znanym. Luxeuil, powierzone świętemu Eustazjuszowi, stało się na dwa wieki wielkim ośrodkiem monastycznym, z którego wyszło wielu biskupów i fundatorów; Benedykt XVI przedstawił go jako „świętego europejskiego”.
My, Irlandczycy, mieszkańcy krańców świata, jesteśmy uczniami świętych Piotra i Pawła i wszystkich uczniów, którzy spisali boski kanon pod natchnieniem Ducha Świętego.









