Trzeci następca świętego Piotra, Klemens skierował około 96 roku do chrześcijan w Koryncie list, który należy do najstarszych pism chrześcijańskich po Nowym Testamencie; tradycja każe mu umrzeć na wygnaniu na Krymie.
Święty Ireneusz, który umieszcza go na trzecim miejscu po apostołach, podaje, że Klemens „widział błogosławionych apostołów i rozmawiał z nimi” (Przeciw herezjom, III, 3, 3). Około 96 roku w imieniu Kościoła rzymskiego napisał do Kościoła w Koryncie, podzielonego z powodu złożenia z urzędu jego prezbiterów, aby przywrócić tam pokój i porządek ustanowiony przez apostołów. List ten, który według Euzebiusza czytano jeszcze w Koryncie podczas zgromadzeń około 170 roku, wspomina męczeństwo Piotra i Pawła i świadczy o autorytecie, jakim Kościół rzymski cieszył się już poza swoimi murami.
Jego koniec znamy jedynie z greckiej Pasji z IV wieku: zesłany przez Trajana do Chersonezu na Krymie, miał zostać skazany na kamieniołomy wraz z innymi chrześcijanami, miał tam sprawić, że wytrysnęło źródło, a następnie został wrzucony do morza z kotwicą u szyi, stąd jego patronat nad żeglarzami. Około 867 roku święty Cyryl, apostoł Słowian, przywiózł z Krymu do Rzymu relikwie uznane za jego własne; złożono je w bazylice świętego Klemensa koło Koloseum, gdzie sam Cyryl został pochowany w 869 roku.
Martyrologium Rzymskie z 2004 roku zachowuje mu tytuł męczennika i przypomina 23 listopada pochowanie jego ciała w Rzymie; jego wspomnienie jest wpisane do ogólnego kalendarza rzymskiego. Jego imię figuruje w kanonie rzymskim Mszy, a obfita literatura apokryficzna, pisma zwane klementyńskimi, znalazła się pod jego autorytetem.
Miłość łączy nas z Bogiem, miłość zakrywa mnóstwo grzechów, miłość wszystko znosi, we wszystkim jest cierpliwa.









