Portret: Święty Celestyn I

Caelestinus PP. I

Święty Celestyn I

Papież soboru efeskiego, pierwsze wysłanie biskupa do Irlandii

Papież i przyjaciel świętego Augustyna, doprowadził do potępienia Nestoriusza i wsparł sobór efeski, który ogłosił Maryję Matką Bożą; wysłał Palladiusza jako pierwszego biskupa do chrześcijan w Irlandii.

Rzymianin, syn niejakiego Pryskusa, Celestyn jest diakonem, gdy święty Augustyn pisze do niego w 418 roku. Wybrany bez sprzeciwu we wrześniu 422 roku, broni po śmierci Augustyna, w liście do biskupów Galii (431), pamięci i nauki doktora z Hippony. Przypomina biskupom dawne zasady: lud, pisze, należy pouczać, a nie iść za nim. W czasie jego pontyfikatu kapłan Piotr z Illiryku wznosi na Awentynie bazylikę Santa Sabina, której napis dedykacyjny nosi do dziś jego imię.

Poinformowany przez świętego Cyryla Aleksandryjskiego o nauczaniu Nestoriusza, biskupa Konstantynopola, który odmawiał Maryi tytułu Matki Bożej, potępia go na synodzie rzymskim w sierpniu 430 roku i zleca Cyrylowi wykonanie wyroku. Jego legaci aprobują złożenie Nestoriusza z urzędu na soborze w Efezie w 431 roku. W tym samym roku, według kroniki Prospera z Akwitanii, wyświęca diakona Palladiusza i wysyła go jako pierwszego biskupa „do Szkotów wierzących w Chrystusa”, to jest do chrześcijan w Irlandii; w 429 roku zachęcił już do misji świętego Germana z Auxerre w Brytanii przeciw pelagianizmowi. Późniejsza tradycja irlandzka przypisuje mu także wysłanie świętego Patryka, o czym jego własne pisma nic nie mówią.

Zmarły 27 lipca 432 roku, zostaje pochowany na cmentarzu Pryscylli przy via Salaria; około 820 roku papież Paschalis I przenosi jego relikwie do Santa Prassede.

Lud należy pouczać, a nie iść za nim.
— List do biskupów Apulii i Kalabrii (429)