Portret: Święty Bartolo Longo

Święty Bartolo Longo

Apostoł różańca, założyciel sanktuarium w Pompejach

Prawnik z Apulii, który przez pewien czas zbłądził w spirytyzm, a po powrocie do wiary uczynił z doliny Pompejów wielkie sanktuarium maryjne i ognisko miłosierdzia dla sierot.

Urodzony 10 lutego 1841 roku w Latiano w Apulii, Bartolo Longo studiował prawo w Neapolu, gdzie w antyklerykalnym klimacie epoki oddalił się od wiary i bywał w kręgach spirytystycznych. Wstrząśnięty, wrócił do Kościoła dzięki profesorowi Vincenzo Pepe i dominikaninowi Alberto Radente; wstąpił do trzeciego zakonu dominikańskiego w 1871 roku i poświęcił się dziełom miłosierdzia u boku świętej Caterina Volpicelli.

Powierzono mu w 1872 roku zarządzanie ziemiami hrabiny Marianny De Fusco w dolinie Pompejów; uderzony niewiedzą religijną chłopów, wziął sobie za zadanie szerzenie tam różańca. W 1875 roku przyniósł tam stary, zniszczony obraz Matki Bożej Różańcowej, wokół którego od 1876 roku kazał budować sanktuarium w Pompejach, które stało się jedną z wielkich pielgrzymek Włoch; ułożył Suplikę do Królowej Świętego Różańca, odmawianą co roku 8 maja i w pierwszą niedzielę października.

Ożeniony w 1885 roku z hrabiną De Fusco, założył wokół sanktuarium sierocińce, zwłaszcza dla dzieci więźniów, a następnie przekazał całe dzieło Stolicy Apostolskiej. Zmarł w Pompejach 5 października 1926 roku. Beatyfikowany przez Jana Pawła II w 1980 roku, został kanonizowany przez Leona XIV 19 października 2025 roku.