Dominikanin z Lizbony, który został arcybiskupem Bragi, postać soboru trydenckiego i wzór pasterza, w służbie ubogich w czasie zarazy i głodu.
Urodzony w Lizbonie 3 maja 1514 roku w parafii Męczenników, której przyjął nazwę, Bartolomeu Fernandes wstąpił do dominikanów w 1528 roku i wykładał teologię. W 1559 roku z niechęcią przyjął arcybiskupstwo Bragi. Na soborze trydenckim (1561–1563) z mocą bronił reformy biskupów i zaprzyjaźnił się ze świętym Karolem Boromeuszem.
Po powrocie do Bragi niestrudzenie odwiedzał swoją diecezję, zwołał synod diecezjalny w 1564 roku i sobór prowincjalny w 1566 roku, założył seminarium i opublikował Katechizm (1564) oraz Stimulus pastorum. Poświęcał się swemu ludowi podczas zarazy 1570 roku i głodu 1574 roku. Zrezygnowawszy z urzędu w 1582 roku, wycofał się do klasztoru dominikanów w Viana do Castelo, gdzie zmarł 16 lipca 1590 roku. Beatyfikowany w 2001 roku, został kanonizowany przez papieża Franciszka w 2019 roku.







