
Teolog i kanonista Akademii we Lwowie, proboszcz wsi Sychów, zabity przez wycofujących się żołnierzy sowieckich za to, że nie chciał opuścić parafian.
Urodzony w 1887 roku w Mikołajowie koło Lwowa, Andrzej Iszczak studiował teologię we Lwowie, a następnie w Innsbrucku, gdzie uzyskał doktorat w 1914 roku, w roku swych święceń. Kapelan Strzelców Siczowych podczas Wielkiej Wojny, następnie prefekt seminarium lwowskiego i proboszcz wiejski, nauczał od 1928 roku dogmatyki i prawa kanonicznego w Akademii Teologicznej we Lwowie i opublikował liczne prace z patrologii i teologii.
Był jednocześnie proboszczem Sychowa, wówczas wsi u bram Lwowa. Aresztowany po raz pierwszy na początku wojny, a następnie zwolniony, odmówił ukrywania się: według świadka odpowiedział, że pasterz nie opuszcza swojej trzody. 26 czerwca 1941 roku wycofujący się żołnierze sowieccy zabrali go w pobliże jego plebanii i zabili. Jan Paweł II beatyfikował go we Lwowie 27 czerwca 2001 roku.











