
Eremita Lemovicensis quem Vita eius, saeculo XI conscripta, nobilem Francum captivorum liberatorem facit, Nobiliaci colitur et per totam Europam a captivis invocatus est.
De Leonardo fere nihil scitur: nulla eius mentio ante annum 1028 exstat, quo eum Ademarus Cabannensis chronographus et Fulbertus episcopus Carnotensis memorant. Vita eius, saeculo XI conscripta, fortasse hortante Iordane de Laron, episcopo Lemovicensi, eum nobilem Francum aulae Chlodovei facit, a sancto Remigio anno 496 conversum, qui a rege ius obtinuit visitandi et liberandi captivos quos dignos iudicaret. Mors eius ex traditione circa annum 559 collocatur.
Secundum hanc narrationem, episcopatum recusavit, monasterium Miciacense prope Aurelianum ingressus est, deinde ut eremita in silvam Lemovicensem recessit, ubi discipuli ad eum convenerunt. Cum oratione sua felicem reginae partum obtinuisset, a rege praedium Nobiliacum accepit, ubi monasterium condidit. Captivi qui eum invocabant catenas suas frangi videbant et compedes suas ei offerebant; multi apud eum manebant ut silvam colerent et honestam vitam recuperarent.
Cultus eius inde ab exeunte saeculo XI propagatus est, praesertim post liberationem Boamundi Tarentini anno 1103, qui eam intercessioni eius tribuit et dona sua Nobiliacum attulit. Ricardus Cor Leonis anno 1193, deinde Carolus VII anno 1438 sepulcrum eius visitaverunt. Statio in viis Sancti Iacobi, Sanctus Leonardus Nobiliacensis, cuius insignia compedes captivorum ferunt, cultum eius in Angliam, in regiones Germanicas et usque in Poloniam diffudit.









