Episcopus Augustodunensis et aristocratiae Burgundionum princeps, iussu Ebroini, maioris domus Neustriae, excaecatus ac deinde necatus est, et inter sanctos Galliae medii aevi maxime populares evasit.
Filius Bodilonis, magni domini Franci, et sanctae Sigradae, Leodegarius in aula Chlotarii II educatus, deinde avunculo suo Didoni, episcopo Pictaviensi, commissus est, qui eum archidiaconum suum fecit. Circa annum 650 monachus in abbatia Sancti Maxentii, mox eius abbas factus est. A Bathilde regina, Neustriae regente, in palatium vocatus, circa annum 660 episcopus Augustodunensis nominatus est. Ibi concilium coegit, clerum et monasteria sua reformavit, refugium pauperibus aperuit et muros urbis restituendos curavit.
Procerum Burgundiae princeps, Ebroino, maiori domus Neustriae, adversatus est. Mortuo Chlotario III anno 673, Childericum II sustinuit, qui Ebroinum Luxovium relegavit; sed cum regi nuptias cum consobrina exprobravisset, ipse anno 675 depositus et Luxovii inclusus est. Post Childerici caedem ad potentiam reversus, Ebroinus anno 676 Augustodunum obsideri iussit: Leodegarius se tradidit ut urbi parceretur. Oculi ei effossi, labia et lingua mutilata sunt; frater eius Gairinus lapidatus est.
Circa biennium in monasterio feminarum Fiscannensi custoditus, a synodo ab Ebroino coacta degradatus, deinde in silva Lucheux, in finibus Picardiae et Atrebatensis, die 2 Octobris anni 678 vel 679 capite truncatus est. Miracula ad sepulcrum eius facta sunt et concilium eum martyrem declaravit; corpus eius deinde in abbatiam Sancti Maxentii translatum est. Plurima loca nomen eius ferunt, et Vita sancti Leodegarii lingua Romana saeculo X composita inter antiquissima litterarum Gallicarum monumenta numeratur.










