Effigies: Sanctus Laurentius

Laurentius

Sanctus Laurentius

Diaconus Ecclesiae Romanae et martyr

Diaconus Xysti II papae, Romae anno 258 sub Valeriano martyrio coronatus, pauperes ut «thesauros Ecclesiae» ostendit; inter martyres Romae maxime colitur.

Laurentius unus ex septem diaconis Romanis tempore Xysti II papae erat; antiqua traditio, praesertim Hispanica, eum Oscae in Aragonia natum facit. Mense Augusto anni 258 edictum Valeriani clerum percussit: Xystus II die 6 Augusti necatus est et Laurentius quattuor post diebus, die 10 Augusti, obiit, quem diem Depositio martyrum anni 354 notat. Sanctus Ambrosius refert eum petiisse ut episcopum suum in mortem sequeretur, et, cum thesauros Ecclesiae quos administrabat tradere iuberetur, pauperes quos sustentabat ostendisse: «Hi sunt thesauri Ecclesiae.»

Ambrosius, deinde Prudentius poeta et sanctus Leo Magnus narrant eum in craticula ustum esse; multi historici putant eum potius, sicut Xystum II, ex edicto imperiali capite truncatum esse, sed craticula eius insigne facta est. In coemeterio Verano, in via Tiburtina, sepultus est, ubi Constantinus basilicam exstruxit, a Pelagio II deinde ab Honorio III reaedificatam: est Sanctus Laurentius extra muros, una ex septem ecclesiis peregrinationis Romanae.

In Canone Romano Missae nominatus, inter patronos Romae numeratur. In Hispania Philippus II ei Escorialense dedicavit in memoriam victoriae ad Fanum Sancti Quintini die 10 Augusti anni 1557 partae. Stellae cadentes medio mense Augusto in pluribus regionibus «lacrimae sancti Laurentii» appellantur.

14 momenta vitae eius percurrere →

Assum est, versa et manduca.
— Verba Laurentio in craticula tributa, secundum sanctum Ambrosium, De officiis ministrorum I, 41, 207