
Nobilis Florentinus qui fratris sui interfectori ignovit, monachus factus Vallem Umbrosam condidit, austerae reformationis Benedictinae focum, simoniae aperte adversae.
Ioannes Gualbertus Florentiae circa annum 995 ex nobili familia nascitur. Secundum traditionem, feria sexta in Passione Domini interfectori fratris sui obviam fit et, loco eum occidendi, ei ignoscit cum ille bracchiis in crucem extensis veniam implorat; deinde in ecclesiam Sancti Miniatis in Monte oraturus ingressus, crucifixum caput ad se inclinantem videt. In eo monasterio monachus Benedictinus fit.
Abbati quem simoniacum iudicat se subicere recusans, Sanctum Miniatem relinquit, Camaldulis commoratur, deinde circa annum 1036 in silva Vallis Umbrosae, in clivis Pratimagni, consistit. Ibi communitatem condit quae secundum strictam regulae sancti Benedicti observantiam vivit, cum fratribus conversis laboribus materialibus addictis. Congregatio Vallumbrosana per Tusciam propagatur: Passinianum, Sanctus Salvius, Moscheta, Mons Scalarius.
Reformationis Gregorianae fautor ardens, episcopum Florentinum simoniacum Petrum Mezzabarba impugnat, qui depositus est post ignis probationem anno 1068 ab uno e monachis eius, Petro Igneo, subitam. In abbatia Passinianensi die 12 iulii 1073 moritur, ubi corpus eius veneratur. Caelestinus III eum die 24 octobris 1193 in sanctorum numerum refert. Pius XII eum anno 1951 patronum silvicolarum Italiae declarat.





