Effigies: Sanctus Honoratus Ambianensis

Honoratus Ambianensis

Sanctus Honoratus Ambianensis

Episcopus Ambianensis

Episcopus Ambianensis saeculo VI, historiae parum notus, cultu medii aevi pistorum patronus factus est, et via Sancti Honorati Parisiensis nomen eius fert.

Quae de Honorato sciuntur maxime ex Vita exeunte saeculo XI a canonico Ambianensi ex antiquioribus legendariis composita proveniunt. Portu Magno, in Pontivo, ineunte saeculo VI natus, a Beato episcopo Ambianensi institutus esse fertur, cui invitus successit. Traditio refert nutricem eius, panem coquentem, nuntiata eius electione, credere noluisse donec pala furnaria folia ferret; pala in terram defixa revirescere et florere coepisse fertur.

Episcopus Ambianensis per multos annos, secundum traditionem corpora martyrum Fusciani, Victorici et Gentiani, per tria saecula abscondita, invenit. Circa annum 600, die 16 Maii ut traditur, obiit et in vico natali sepultus est, ubi mox ecclesia super eius sepulcrum surrexit. Reliquiae eius, tempore incursionum Normannorum Ambiani in tuto positae, anno 1060 elevatae sunt; postea contra siccitatem et pro messibus in processione ferebantur.

Cultus eius Lutetiam pervenit, ubi anno 1202 pistor quidam fundum dedit ad sacellum in eius honorem aedificandum; hoc nomen viae et suburbio Sancti Honorati dedit. Pistores Parisienses ibi confraternitatem suam constituerunt, et sanctus patronus pistorum et crustulariorum factus est; anno 1659 Ludovicus XIV omnibus pistoribus etiam praecepit ut festo eius a labore vacarent. Celebre crustulum nomen eius fert. Porta meridionalis ecclesiae cathedralis Ambianensis, Virginis Auratae dicta, vitam eius illustrat.