Effigies: Sanctus Winwaloeus

Winwaloeus

Sanctus Winwaloeus

Landevenecensis conditor

Sancti Budoci discipulus, abbatiam Landevenecensem condidit, in intimo sinu Brestensi, quae inter praecipuas sedes monasticas Britanniae Minoris facta est.

Winwaloeus (Britannice Gwennole, Gallice Guénolé) tantum ex textibus Landeveneci saeculo IX conscriptis cognoscitur, plus quam tribus saeculis post mortem eius: hymno Clementis monachi et magna Vita a Gurdistino abbate composita. Secundum eos, filius erat sancti Fragani et sanctae Gwenn, Britannorum ex insula Britannia venientium et prope Briocum consedentium. Puer sancto Budoco commissus est, qui scholam monasticam in insula Lavret, in archipelago Bréhat, tenebat.

Narratio refert sanctum Patricium ei in somnis apparuisse ut eum ab itinere in Hiberniam deterreret et ad monasterium in Armorica condendum invitaret. Cum undecim sociis primum in insula Tibidy, in intimo sinu Brestensi, consedit, deinde, secundum fabulam, viam sibi per mare aperuit ut ad ripam oppositam Aulnae perveniret, ubi Landevenecum condidit. Ibi circa annum 532, inter monachos suos, ad exemplum sancti Benedicti obiit. Fabula de urbe Ys eum quoque apud Gradlonum regem inducit.

Landevenecum, iam anno 818 in diplomate Ludovici Pii nominatum quo regula sancti Benedicti ibi imponitur, magnum centrum religiosum Britanniae occidentalis factum est. Saeculo X monachi, Normannos fugientes, reliquias eius Monasteriolum ad Mare tulerunt, ubi sub nomine sancti Walloy colebantur donec anno 1793 destructae sunt. Nomen eius in toponymia Britannica valde frequens mansit, et abbatia saeculo XX restituta eum adhuc ut patrem suum invocat.