
Monachus Romanus Tuscae originis, plurium pontificum consiliarius deinde ipse papa, Hildebrandus reformationem nomen eius ferentem duxit et Henrico IV imperatori in controversia de investituris restitit.
Hildebrandus circa annum 1020 Suanae, in Tuscia meridionali, natus est et Romae adolevit, ubi in monasterio Sanctae Mariae in Aventino institutus est. Cappellanus Gregorii VI, eum anno 1047 Coloniam in exsilium secutus est, deinde anno 1049 cum Leone IX Romam rediit. Sub quinque pontificatibus continuis, subdiaconus deinde archidiaconus Ecclesiae Romanae, inter praecipuos artifices fuit reformationis quae simoniam et clericorum matrimonium impugnabat.
Die 22 Aprilis anni 1073 per acclamationem papa electus, nomen Gregorii VII assumpsit. Dictatus papae (1075) auctoritatem sedis Petri affirmant; prohibitio investiturarum laicalium eum cum Henrico IV rege committit, quem anno 1076 excommunicavit. Rex mense Ianuario anni 1077 Canusium ad paenitentiam agendam venit, sed certamen renovatum est: nova excommunicatio anno 1080, electio antipapae Clementis III, obsidio Romae. Anno 1084 Normanni Roberti Guiscardi eum liberaverunt sed urbem diripuerunt.
Roma excedere coactus, Salernum secessit, ubi die 25 Maii anni 1085 obiit; secundum biographos eius, ultima eius verba fuerunt: «Dilexi iustitiam et odivi iniquitatem, propterea morior in exsilio.» Sepulcrum eius in ecclesia cathedrali Salernitana, in Campania, invenitur. Anno 1584 sub Gregorio XIII beatificatus, a Paulo V anno 1606 in sanctorum numerum relatus est; Benedictus XIII festum eius anno 1728 ad universam Ecclesiam extendit.








