Effigies: Sanctus Gregorius Magnus

Gregorius PP. I Magnus

Sanctus Gregorius Magnus

Papa, Ecclesiae doctor, «servus servorum Dei»

Praefectus Urbis monachus deinde papa factus, Ecclesiam in Italia peste et Langobardis vastata rexit, Augustinum ad Angliam evangelizandam misit et opus reliquit quo totum medium aevum nutritum est.

Circa annum 540 Romae ex familia senatoria christiana natus — mater eius sancta Silvia et amitae Tarsilla et Aemiliana coluntur —, Gregorius circa annum 573 praefectus Urbis factus est. Paulo post munere suo renuntiavit, domum paternam in Caelio monte in monasterium sancto Andreae dicatum convertit et sex alia monasteria in praediis suis Siculis condidit. Pelagius II papa eum diaconum fecit et ut apocrisiarium, id est pontificis legatum, ad imperatorem Constantinopolim misit, ubi ab anno 579 ad annum circiter 585 commoratus est.

In monasterium suum reversus, anno 590, cum pestis Pelagium II abstulisset, papa electus est; die 3 Septembris consecratus est. In Italia quam Byzantini iam non defendebant, annonam Romae ex patrimoniis Ecclesiae ordinavit, ipse cum Agilulfo rege Langobardorum egit et assiduas litteras cum Theodelinda regina catholica commutavit. Titulum «servi servorum Dei» sibi sumpsit, quem successores eius servaverunt.

Anno 596 Augustinum, monasterii sui priorem, cum quadraginta fere monachis ad Anglos-Saxones evangelizandos misit: Anglia eum semper ut apostolum suum honoravit. Plus quam octingentae epistulae servatae pastorem ostendunt episcoporum, pauperum et Iudaeorum studiosum, quos contra conversiones coactas defendit. Eius Regula pastoralis manuale episcoporum medii aevi facta est; Moralia in Iob, homiliae et Dialogi, qui vitam sancti Benedicti narrant, inter libros in Occidente maxime lectos numerantur. Traditio ei ordinationem cantus liturgici tribuit qui nomen eius fert.

Morbo consumptus, die 12 Martii anni 604 obiit et in basilica Sancti Petri in Vaticano sepultus est. Cum Ambrosio, Augustino et Hieronymo inter quattuor magnos Ecclesiae Latinae doctores a Bonifatio VIII anno 1298 agnitos numeratur.

Probatio dilectionis exhibitio est operis.
— Homiliae in Evangelia, 30, 1