
Gualterius Pontisarensis
Sanctus Gualterius Pontisarensis
Abbas Sancti Martini Pontisarensis
Primus abbas Sancti Martini Pontisarensis, qui munus suum assidue fugiebat ut solitudinem quaereret, simoniam impugnavit et ultimus sanctus ab archiepiscopo canonizatus fuit.
In Picardia circa annum 1030 natus, Gualterius philosophiam et rhetoricam docuit antequam abbatiam Resbacensem ingrederetur. Circa annum 1060 Philippus I rex eum primum abbatem monasterii Sancti Martini prope Pontisaram conditi nominavit; invitus accepit et saepius aufugit, Cluniacum deinde in insulam Ligeris, ut vitam absconditam recuperaret. Papa ei iussit ut munus suum resumeret.
Reformationis Gregorianae fautor acerrimus, simoniam coram concilio Lutetiae coacto denuntiavit, quam ob rem percussus et in carcerem coniectus est. Feria sexta in Passione Domini, die 8 Aprilis anni 1099, obiit. Anno 1153 Hugo Ambianensis, archiepiscopus Rotomagensis, reliquias eius elevavit: haec est ultima canonizatio nota ab episcopo facta antequam pontifices hoc ius sibi reservarent.






