G✠

Galdinus Mediolanensis

Sanctus Galdinus Mediolanensis

Cardinalis, archiepiscopus Mediolanensis

Archidiaconus, deinde archiepiscopus Mediolanensis, Alexandro III papae contra Fridericum Barbarossam fidelis, urbem ab imperatore destructam restituit et pauperum ac captivorum ob debita pater fuit.

Galdinus della Sala Mediolani circa annum 1096 e familia nobilitatis minoris natus est. Archidiaconus ecclesiae cathedralis, in schismate anni 1159 partes Alexandri III secutus est contra antipapam a Friderico Barbarossa sustentatum. Cum imperator anno 1162 Mediolanum obsedisset et solo aequasset, papam in exsilium secutus est, Genua Montem Pessulanum, deinde Romam.

Anno 1165 cardinalis creatus, anno sequenti archiepiscopus Mediolanensis et legatus pontificius nominatus est. Foedus Langobardicum sustinuit, in dioecesibus provinciae episcopos papae fideles restituit et urbis suae reaedificationi praefuit. Eius caritas erga pauperes et captivos ob debita proverbialis remansit: diu Mediolani de «pane sancti Galdini» sermo fuit.

Die 18 Aprilis anni 1176 in ambone ecclesiae Sanctae Theclae, sermone contra Catharos finito, obiit. Statim ut sanctus cultus, in ecclesia cathedrali Mediolanensi quiescit et urbis compatronus est. Manzoni nomen eius fratri quaestori in fabula «Sponsi» dedit.