Effigies: Sanctus Furseus

Furseus

Sanctus Furseus

Monachus Hibernus, abbas Latiniacensis

Monachus Hibernus qui monasteria in Hibernia, in Anglia, deinde in Gallia condidit, visionibus de altera vita celebris est et Peronae quiescit.

In Hibernia natus, Furseus ibi monachus factus est et primum monasterium condidit. Dum aegrotat, visiones de altera vita accipit, in quibus angeli et daemones de anima eius contendunt; haec narratio, a Vita eius antiqua et deinde a Beda Venerabili in «Historia ecclesiastica gentis Anglorum» relata, magnam vim in imaginationem medii aevi habuit. In Angliam cum fratribus Foillano et Ultano transgressus, Sigeberhto rege adiuvante monasterium Cnobheresburg in Anglia Orientali condidit.

Circa annum 640, bellis Pendae regis pagani Merciorum expulsus, Galliam petiit et prope Quentovicum appulit. Erchinoaldus maior domus eum Peronae excepit, filium suum ab eo baptizari fecit eique praedium Latiniaci, prope Matronam, obtulit, ubi Furseus monasterium condidit, quod largitiones Chlodovechi II et Bathildis reginae accepit. Ad fratres in Anglia remanentes revisendos profectus, in itinere apud Mézerolles in Pontivo, die 16 Ianuarii, circa annum 650 obiit. De sepultura eius inter dominum loci et Erchinoaldum contentum est.

Erchinoaldus corpus eius Peronae deposuit, in ecclesia quam ibi aedificabat; anno 654 sanctus Eligius reliquias in novum sanctuarium transtulit, et alia translatio anno 1256 praesente sancto Ludovico facta est. Perona, quae «Perona Scottorum» appellata est, focus monachorum Hibernorum evasit. Reliquiae Fursei, in ecclesia collegiata, deinde in ecclesia Sancti Ioannis Baptistae cultae, primo bello mundano perierunt. Patronus Peronae et Latiniaci manet.