
Eulalia Barcinonensis
Sancta Eulalia Barcinonensis
Virgo et martyr, Barcinonis patrona
Adulescentula tredecim annorum Barcinone sub Diocletiano martyrio affecta secundum Passionem seram, urbis patrona, cuius ecclesia cathedralis sepulcrum eius continet; critica in ea sanctae Eulaliae Emeritensis geminationem agnoscit.
Secundum Passionem saeculo VII ad summum, verisimilius saeculo IX conscriptam, Eulalia, filia christianorum Barcinonensium, durante persecutione Diocletiani se sponte Daciano praesidi sistit ut ei crudelitatem exprobret. Tredecim supplicia patitur, quot annos habebat, antequam cruci in formam litterae X factae affigatur; nix e caelo delapsa corpus eius operuisse dicitur. Hymnus «Fulget hic honor sepulchri» a nonnullis Quirico episcopo Barcinonensi saeculo VII tribuitur, sed haec attributio in disputatione manet.
Nullus fons antiquus eam novit: nec Prudentius nec vetera calendaria. Secundum criticam (Diccionario Biográfico de la Real Academia de la Historia), non exstitit: Passio eius Passionem sanctae Eulaliae Emeritensis imitatur, cuius Barcino basilicam habebat, et inventio reliquiarum anno 877 vel 878, verisimiliter martyris Emeritensis, homonymam Barcinonensem peperit; unde in Martyrologio Romano anni 2004 non invenitur. Cultus eius Barcinone celebrari pergit. Hae reliquiae, a Frodoino episcopo in Sancta Maria de Arenis, hodie Sancta Maria de Mari, repertae, inde ab anno 1339 in sarcophago marmoreo cryptae ecclesiae cathedralis quiescunt, quae nomen eius fert. Tredecim anseres albi in claustro vivunt in memoriam aetatis eius.









