
Benedictus Anianensis
Sanctus Benedictus Anianensis
Vitae monasticae aetatis Carolinae reformator
Olim aulae Francorum pincerna, deinde abbas Anianensis, cum Ludovico Pio regulam sancti Benedicti omnibus imperii monasteriis imposuit, unde «alter Benedictus» appellatus est.
Circa annum 750 in Septimania natus, filius comitis Gothi Magalonensis, Witiza in aula Pippini Brevis educatus est, ubi pincerna factus est, deinde Carolo Magno servivit et anno 773 expeditioni contra Langobardos interfuit. Cum prope Ticinum, fratrem servare conatus, paene submersus esset, anno 774 abbatiam Sancti Sequani in Burgundia ingressus est et nomen Benedicti assumpsit. Circa annum 780 abbas electus, in patriam aufugit, eremiticam vitam duxit, deinde anno 782 abbatiam Anianensem ad ripam Arauris fluminis condidit.
Post asceseos rigidissimae experimenta, regulam sancti Benedicti Nursini stricte amplexus est, quam in sua Concordia regularum illustravit. Aniana mox plus quam trecentos monachos numeravit et per totam Aquitaniam propagata est; cum Ludovico, Aquitaniae rege, Benedictus circiter viginti monasteria reformavit, inter quae Gellonense, ab amico suo Guillelmo conditum. Adoptianismum quoque Felicis Urgellensis impugnavit, liturgiam Romanam propagavit et ad scripturae minusculae Carolinae diffusionem contulit.
Anno 814 imperator factus, Ludovicus Pius eum ad se vocavit et monasterium Indense, nunc Kornelimünster, prope Aquisgranum in Germania, pro eo condidit. Ibi Benedictus conventus Aquisgranenses annorum 816 et 817 praeparavit, qui regulam Benedictinam et communes consuetudines omnibus imperii monasteriis imposuerunt; missi constituti sunt qui earum observantiam inspicerent. Indae die 11 Februarii anni 821 obiit; Martyrologium Romanum eius memoriam die 12 Februarii agit.









