Eremita Lemovicensis qui nullam aliam regulam nisi Evangelium volebat, origo est Ordinis Grandimontensis, paupertati summae devoti.
Filius vicecomitis Thiernensis in Arvernia, Stephanus patrem in peregrinatione in Italiam secutus est et apud archiepiscopum Beneventanum crevit, ubi eremitas Calabriae cognovit. Circa annum 1076 in Galliam reversus, in solitudinem Mureti prope Ambazacum, ad septentrionem Lemovicum, secessit.
Ibi prope quinquaginta annos in tugurio ex ramis in paenitentia et oratione vixit, et discipuli circa eum convenerunt. Interroganti cuius ordinis esset respondit se nullam aliam regulam habere nisi Evangelium. Post mortem eius, die 8 Februarii anni 1124, fratres eius Grandimonte consederunt: Ordo Grandimontensis, qui mox plus quam centum quinquaginta cellas numeravit, omnem terrarum possessionem extra septa vetat. Clemens III eum anno 1189 in Sanctorum numerum rettulit.







