
Monachus ex Britannia Minore profectus, eremita in spelunca supra Duranium vixit; circa sepulcrum eius oppidum Sancti Aemiliani ortum est.
Vita Aemiliani ex Vita cognoscitur cuius antiquissima recensio saeculi XII est et quae etiam peregrinos Compostellanos allicere spectabat. In agro Venetensi in Britannia Minore natus, comitis cuiusdam dispensator fuisse dicitur; traditio refert eum panem pauperibus inscio domino distribuisse et, deprehensum, panes in ligni frusta mutatos vidisse. Deinde peregrinus factus, Salgione prope Mediolanum Santonum monachus factus est, in monasterio a sancto Martino Salgionensi condito.
Maiorem solitudinem quaerens, in spelunca collium Duranii consedit, loco Ascumbas seu les Combes appellato, ibique cellam et oratorium in rupe sibi paravit. Discipuli ei se adiunxerunt. Circa annum 767 obiit, die 6 Ianuarii secundum traditionem localem. Communitas prope sepulcrum eius coaluit; ecclesia monolithica saeculis XI et XII in rupe excisa est, et capitulum canonicorum ibi usque ad Revolutionem mansit. Oppidum quod nomen eius accepit eum patronum mercatorum vinariorum facit; etiam in Britannia Minore, Loguivy-Plougras, colitur.











