
Christianus ex Africa veniens, prope Barcinonem ineunte saeculo IV capite truncatus; oppidum et abbatia Sancti Cucuphatis Vallensis circa eius sepulcrum orta sunt.
Prudentius, ineunte saeculo V, Cucuphatem ut Barcinonis gloriam inter martyres Hispaniae memorat. Eius Passio, serior, eum christianum nobilem facit, ex Africa cum sancto Felice socio suo advenientem ut Evangelium in Tarraconensi annuntiaret; in persecutione Diocletiani comprehensus, pluribus suppliciis superstes, tandem in loco Castro Octaviano dicto, paucis ab urbe milibus passuum, capite truncatur.
Super eius sepulcrum iam aetate Visigothica sanctuarium surgit, deinde monasterium Benedictinum Sancti Cucuphatis, unum e potentissimis Cataloniae medii aevi, cuius claustrum Romanicum superest. Pars reliquiarum eius aetate Carolingica in Galliam, ad abbatiam Sancti Dionysii, translata est: unde cultus sancti Cucuphatis in Gallia, qui nomen dedit stagno Sancti Cucuphatis, prope Rueil-Malmaison.










