
Abbas monasterii Condatescensis in Iura, quod postea nomen eius sumpsit, et ex traditione episcopus, post corpus eius incorruptum repertum unus e magnis peregrinationum sanctis Franciae evasit.
Historia pauca certa de sancto Claudio affert, cuius Vitae serae sunt. Ex traditione circa annum 607 Salinis, in familia Gallo-Romana, nascitur, primum militat, deinde clericus Ecclesiae Vesontionensis fit antequam monasterium Condatescense, seu Sancti Eugendi Iurensis, saeculo V in Iura conditum, ingrediatur. Circa annum 650 abbas electus, communitatem per dimidium fere saeculum regit, crescentibus eius necessitatibus providet eamque illustrem reddit.
Traditio eum etiam inter episcopos Vesontionenses numerat: sedem illam per septem annos tenuisse fertur, austeram semper monachi vitam agens, antequam ea se abdicaret ut Condatescum rediret. Fontes seri ei etiam tribuunt regulae sancti Benedicti introductionem et reditum a rege Chlodoveo II pro monasterio impetratum; quidam historici potius putant eum episcopum monasterio addictum fuisse. Circa annum 699 moritur; Martyrologium Romanum eum caute commemorat ut eum «qui episcopus et abbas monasterii Condatescensis fuisse creditur», eiusque mortem circa annum 703 ponit.
Saeculo XII sepulcrum eius aperitur et corpus incorruptum invenitur: peregrini confluunt, miracula multiplicantur, et monasterium sicut et oppidum eius nomen assumunt. Ludovicus XI rex et sanctus Franciscus Salesius eo orandi causa veniunt. Anno 1794 rerum novatores eius reliquias comburunt, ex quibus solum antebrachium servatum est; in cathedrali Sancti Claudii asservatur. Patronus est dioecesis Sancti Claudii et tornatorum ligni Iurae Superioris.









