
Cataldus Tarentinus
Sanctus Cataldus Tarentinus
Monachus Hibernus, episcopus et patronus Tarentinus
Monachus Hibernus Lismorensis, a peregrinatione in Terram Sanctam rediens episcopus Tarentinus factus, urbis patronus est, quae eius reliquias in cathedrali servat.
Secundum eius traditionem, Cataldus in Momonia ineunte saeculo VII natus est et in monasterio Lismorensi apud sanctum Carthagum institutus, cui successisse fertur; Martyrologium Romanum, caute, eum «ex Scotia, ut fertur, oriundum» dicit, id est ex Hibernia. Episcopus factus, circa annos 679-680 in Terram Sanctam peregrinatus est et in reditu in Apuliam appulit. Tarenti, bellis dirutae, consedit, cuius episcopus factus est: ibi vitam christianam restituit, in urbibus vicinis praedicavit et pauperibus succurrit. Tarenti circa annum 685 obiit.
Eius sepulcrum, post urbis a Saracenis anno 927 eversionem oblivioni datum, die 10 Maii anni 1071, dum nova cathedralis aedificatur, repertum est; inde eius festum diei 10 Maii. Cathedralis Tarentina ei dicata est eiusque reliquias in sacello Barocco servat. Eius cultus, per totam Italiam Meridionalem popularis — Corati, Lycii, in Sicilia, in Calabria —, etiam in Hibernia viget, ubi inter sanctos insulae peregrinos honoratur; fons aquae dulcis in Mari Parvo «anulus sancti Cataldi» appellatur.








