Effigies: Sanctus Bertinus

Bertinus

Sanctus Bertinus

Abbas Sithiensis

Monachus Luxoviensis qui sancto Audomaro in Morinis evangelizandis adiutor venit, per fere quadraginta annos abbatiam Sithiensem rexit, quae eius nomen accepit.

E regione Constantiensi in Neustria oriundus secundum traditionem Gallicam (alii fontes eum prope Constantiam ad lacum natum dicunt), Bertinus iuvenis monasterium Luxoviense ingressus est, ubi austera regula sancti Columbani servabatur, ibique ad vitam missionariam se praeparavit. Circa annum 638 cum Mummolino et Ebertramno profectus est ut propinquum et amicum suum Audomarum, episcopum Tarvannensem, adiuvaret in Morinorum terra evangelizanda, in hodierna regione Pas-de-Calais, tunc paludibus obtecta et adhuc magna ex parte pagana.

Missionarii primum in insula paludum, deinde in praedio Sithiu Audomaro ab Adrowaldo converso donato consederunt. Mummolinus primum communitatem rexit; cum circa annum 659 episcopus Noviomensis factus est, Bertinus ei successit. Eo abbate, monasterium adeo crevit ut plus quam centum quinquaginta monachos numerasse dicatur, inter quos sanctus Winnocus eiusque socii e Britannia advecti. Regula domus statuebat ut nullus extraneus, ne episcopus quidem, ibi pernoctaret.

Mortem appropinquantem sentiens, Rigobertum successorem designavit. Die 5 Septembris obiit, circa annum 698 secundum Martyrologium Romanum, vel anno 709 secundum traditionem quae eum fere centenarium mortuum facit, et in monasterio suo sepultus est. Abbatia postea nomen Sancti Bertini accepit; magna humanitatis sedes evasit, unde «Annales Bertiniani» prodierunt. Eius reliquiae, circa annum 846 metu Normannorum absconditae, circa annum 1050 repertae sunt. Ruinae Gothicae ecclesiae abbatialis Audomaropoli adhuc exstant.