Effigies: Sanctus Bernardus Claraevallensis

Bernardus Claraevallensis

Sanctus Bernardus Claraevallensis

Abbas Claraevallensis, Ecclesiae Doctor

Monachus Cisterciensis et Claraevallis conditor, Doctor «mellifluus», conscientia christianitatis saeculi XII fuit et amoris Dei ac Virginis praeco.

Anno 1090 in castello Fontanensi, prope Divionem, natus, tertius e septem liberis Tescelini equitis et beatae Alethae, Bernardus anno 1112 vel 1113 Cistercium ingressus est cum circiter triginta propinquis et amicis quibus persuaserat ut se sequerentur. Iam anno 1115 Stephanus Harding eum misit ut Claramvallem, in valle Campaniae, conderet; eius abbas usque ad mortem mansit et ex ea fere septuaginta abbatias propagavit.

Aegrotus, summae austeritatis, omnibus tamen sui temporis certaminibus interfuit: regulam Templariorum in concilio Trecensi anno 1129 inspiravit, Innocentium II papam in schismate Anacleti agnosci curavit, Abaelardo restitit et secundam cruciatam Vizeliaci anno 1146 praedicavit. Unus ex eius monachis papa factus est nomine Eugenii III, pro quo tractatum De consideratione scripsit.

Sermones eius super Cantica Canticorum, tractatus De diligendo Deo et homiliae de Virgine Maria eum ultimum Patrum et inter maximos vitae spiritalis magistros constituunt. Claraevalle die 20 Augusti anni 1153 obiit. Alexander III eum anno 1174 in Sanctorum numerum rettulit et Pius VIII anno 1830 Ecclesiae Doctorem declaravit.

Causa diligendi Deum, Deus est; modus, sine modo diligere.
— De diligendo Deo, I, 1