AA✠

Albinus Andegavensis

Sanctus Albinus Andegavensis

Episcopus Andegavensis

Monachus deinde abbas Tincillacensis, ab anno 529 episcopus Andegavensis, incestas optimatum nuptias impugnavit et captivis succurrit; eius Vitam Venantius Fortunatus conscripsit.

Circa annum 469 in familia Britonum in Armorica consedentium, fortasse in agro Venetensi, natus, Albinus iuvenis in monasterium Tincillacense ingreditur, cuius anno 504 abbas fit. Sanctitatis fama eum anno 529 episcopum Andegavensem eligi facit, populi acclamatione et ipso invito. Eius Vita, paucis post eius mortem decenniis a Venantio Fortunato scripta, eum summa austeritate et indefessa caritate erga pauperes, aegrotos et captivos ostendit.

Episcopus carceres visitat; eius Vita refert eum debita mulieris in carcerem coniectae solvisse ut liberaretur. Incesta coniugia, in aristocratia Francica frequentia, acriter denuntiat, et Martyrologium Romanum eum Concilii Aurelianensis tertii (538) promotorem exhibet, quod contra huiusmodi nuptias decernit, quamvis quidam episcopi eius severitatem nimiam iudicarent. Fortunatus ei multa miracula, sanationes et obsessorum liberationes tribuit.

Andegavi die 1 Martii anni 550, post viginti fere annos episcopatus, obit. Super eius sepulcrum abbatia Sancti Albini surgit, inter praecipuas Andegaviae, cuius turris Sancti Albini superest. Eius cultus per totam Galliam occidentalem diffunditur, ubi multa loca eius nomen ferunt, ut Saint-Aubin-du-Cormier. Guerandae, cuius patronus est, traditio refert eum saeculo X ut equitem album apparuisse ad Normannos fugandos. Etiam pro puerorum morbis invocatur.