Effigies: Sanctus Arnulfus Mettensis

Arnulfus Mettensis

Sanctus Arnulfus Mettensis

Episcopus Mettensis, Carolingorum progenitor

Magnus Austrasiae optimas, regum consiliarius, deinde episcopus Mettensis et Dagoberti praeceptor, vitam ut eremita prope Romarici Montem finivit; Caroli Magni progenitor est.

Circa annum 582, fortasse in Lay-Saint-Christophe, prope Nanceium, in magna familia Francica natus, Arnulfus in aula Austrasiae servit, ubi sub Theodeberto II praedia regia administrat. Circa annum 610 Dodae nuptus, duos ex ea filios suscipit: Chlodulfum, futurum episcopum Mettensem, et Ansegisilum, qui Beggam, Pippini Landensis filiam, uxorem ducit. Ex hoc coniugio Pippinidarum stirps oritur, ex qua Pippinus Heristallensis, Carolus Martellus et Carolus Magnus prodeunt. Cum Pippino Chlotharium II contra Brunichildem reginam adiuvat, quae anno 613 evertitur.

Chlotharius II eum tunc episcopum Mettensem, Austrasiae caput, eligendum curat; Doda in monasterium ingreditur. Episcopus ab anno 613 ad annum circiter 629, Arnulfus regni gubernationi consociatus manet et iuvenis Dagoberti praeceptor et consiliarius fit. Eius Vita, paulo post mortem conscripta, refert eum anulum suum in Mosellam proiecisse dicentem se peccatorum veniam consecutum crediturum quo die eum recuperaret, et anulum in pisce ad mensam eius apposito inventum esse.

Circa annum 629 munere suo cedit et ad amicum suum sanctum Romaricum prope montem Habendum, supra Romarici Montem, se confert. Ibi decem fere annos ut eremita vivit, orans et leprosos curans. Circa annum 640 obit; insequenti anno corpus eius Mettas portatur et die 18 Iulii in basilica Sanctorum Apostolorum deponitur, quae postea eius nomen accipit. Hac anno 1552 eversa, eius reliquiae in ecclesiam Dominicanorum urbis transferuntur.