
Adalhardus Corbeiensis
Sanctus Adalhardus Corbeiensis
Abbas Corbeiensis, Caroli Magni consobrinus
Caroli Martelli nepos et Caroli Magni consiliarius, abbas Corbeiensis fuit, Novam Corbeiam in Saxonia condidit et abbatiae suae statuta dedit quae celebria manserunt.
Filius Bernardi comitis, qui ipse Caroli Martelli filius erat, Adalhardus Caroli Magni consobrinus est, in cuius aula educatur; traditio saeculi XVI eum circa annum 752 Huisae in Flandria natum esse tradit. Cum Carolum Magnum principem Langobardam repudiantem improbaret, circa annum 772 aulam relinquit et Corbeiae monachus fit. In Monte Cassino latere conatus, redire tamen cogitur et circa annum 781 abbas Corbeiensis fit. Litteris eruditus, Alcuini et Angilberti amicus, abbatiam studiorum et codicum describendorum focum efficit.
Consiliarius primi ordinis, in Italia iuvenem regem Pippinum, Caroli Magni filium, deinde huius filium Bernardum adiuvat. A Ludovico Pio initio regni in offensionem adductus, in monasterium Herio insulae relegatur nec nisi anno 821 revocatur. Anno sequenti, cum Wala fratre suo ex altero parente, in Saxonia ad Visurgim abbatiam Corbeiensem Novam condit et pro Corbeia statuta conscribit quae vitam oeconomicam monasterii accurate ordinant.
Corbeiae die 2 Ianuarii anni 826 (anno 827 secundum quosdam historicos) obiit. Discipulus eius Paschasius Radbertus paulo post Vitam eius scripsit. Reliquiae eius, anno 1263 praesente sancto Ludovico sollemniter translatae, tempore Revolutionis absconditae, deinde a Iesuitis in Belgium asportatae, anno 1951 in ecclesiam abbatialem Corbeiensem redierunt; museum Cluniacense Lutetiae pedem reliquiarium saeculi XIV eius nomine inscriptum servat. Martyrologium Romanum abbatem laudat qui curabat ut unicuique necessaria suppeterent neque quidquam dissiparetur.








