PS✠

Pamphilus Corfiniensis

Święty Pamfil z Sulmony

Biskup Sulmony i Corfinio

Syn poganina, który się go wyparł z powodu jego nawrócenia, biskup Sulmony i Corfinio pod koniec VII wieku, zwalczał arianizm Longobardów i sam usługiwał ubogim przy stole.

Urodzony w nieistniejącym już przysiółku Pacile, nad doliną Gizio, Panfilo został wyparty przez ojca poganina, gdy przyjął chrześcijaństwo. Biskup około 682 roku, za papieża Sergiusza I, rządził Kościołami Sulmony i Corfinio, dawnego Corfinium, wówczas połączonymi. Zwalczał arianizm, który Longobardowie przynieśli do doliny Peligna, i kazał codziennie przygotowywać stół dla ubogich, którym sam usługiwał.

Zmarł w Corfinio około 700 roku; Martyrologium Rzymskie wspomina 28 kwietnia w Sulmonie złożenie do grobu świętego Pamfila, biskupa Corfinio. Jego ciało przeniesiono do katedry w Sulmonie, która nosi jego imię, odbudowanej po trzęsieniu ziemi z 1706 roku; jego kości spoczywają pod ołtarzem, a czaszka w srebrnym popiersiu. Legenda głosi, że ojciec chciał go zgładzić, strącając go na wozie ze zbocza góry Mitra, a koła zapadły się w skałę, by delikatnie zawieźć go do doliny.