Portret: Święty Odon z Cluny

Odo Cluniacensis

Święty Odon z Cluny

Drugi opat Cluny

Kanonik Saint-Martin w Tours, który został mnichem, drugi opat Cluny, rozszerzył reformę kluniacką we Francji i we Włoszech i uczynił swoje opactwo ogniskiem odnowy monastycznej.

Urodzony około 878 roku w szlacheckiej rodzinie, syn Abbona, Odon został przez ojca poświęcony świętemu Marcinowi. Paź na dworze Wilhelma Pobożnego, księcia Akwitanii, został kanonikiem Saint-Martin w Tours, a następnie studiował w Paryżu u Remigiusza z Auxerre. Lektura Reguły świętego Benedykta skłoniła go do zostania mnichem: około 909 roku wstąpił do opactwa Baume w Jurze, gdzie opat Bernon powierzył mu szkołę; przyniósł tam tylko swoje książki, około stu tomów. Bernon założył Cluny w 910 roku, a Odon poszedł za nim.

Po śmierci Bernona, w 927 roku, został wybrany opatem Cluny i przyjął to dopiero pod groźbą ekskomuniki. Ukończył budynki, uzyskał od papieża Jana XI w 931 roku ochronę Stolicy Apostolskiej i prawo reformowania innych klasztorów, i przywrócił obserwancję benedyktyńską w Fleury, Saint-Martial w Limoges, Sens i gdzie indziej. Wezwany do Rzymu od 936 roku, zreformował San Paolo fuori le Mura i kilka klasztorów rzymskich oraz był mediatorem między Alberykiem, księciem Rzymian, a królem Włoch Hugonem.

Autor Collationes, Żywotu świętego Geralda z Aurillac, poematu o Odkupieniu, Occupatio, i hymnów ku czci świętego Marcina, jest znany z Żywotu napisanego przez jego ucznia Jana z Salerno. Po powrocie do Galii zachorował w Tours, w klasztorze Saint-Julien, po święcie świętego Marcina, i zmarł tam 18 listopada 942 roku. Został tam pochowany; hugenoci spalili większość jego szczątków w XVI wieku. Benedyktyni obchodzą go także razem z innymi świętymi opatami Cluny.