
Nicolaus Steno
Błogosławiony Mikołaj Steno
Anatom i geolog, biskup misjonarz Północy
Duński uczony, jeden z największych swego stulecia, odkrywca przewodu przyusznego i ojciec stratygrafii, nawrócony na katolicyzm we Florencji, został kapłanem, a następnie biskupem misjonarzem Europy Północnej i zmarł w ubóstwie w Schwerinie.
Urodzony w Kopenhadze w 1638 roku, syn luterańskiego złotnika, Niels Stensen (Mikołaj Steno) studiował medycynę w Kopenhadze, Amsterdamie i Lejdzie. W 1660 roku odkrył przewód wyprowadzający ślinianki przyusznej, noszący jego imię, wykazał, że serce jest mięśniem, i badał mózg; na dworze Medyceuszy we Florencji rozpoznał w „kamieniach-językach” zęby skamieniałych rekinów, a jego De solido intra solidum (1669) położyło podwaliny stratygrafii i nowoczesnej geologii.
We Florencji pobożność katolików, z którymi się spotykał, i studium Ojców doprowadziły go do nawrócenia 4 listopada 1667 roku. Po pobycie jako królewski anatom w Kopenhadze porzucił naukę: wyświęcony na kapłana w 1675 roku, w 1677 otrzymał sakrę biskupią i został mianowany wikariuszem apostolskim misji Północy w Hanowerze, następnie biskupem pomocniczym Münsteru, wreszcie misjonarzem w Hamburgu i Schwerinie, żyjąc w skrajnej nędzy.
Wyczerpany, zmarł w Schwerinie 25 listopada 1686 roku (5 grudnia według kalendarza gregoriańskiego). Jego ciało sprowadzono do Florencji i pochowano w bazylice San Lorenzo, obok Medyceuszy. Jan Paweł II beatyfikował go 23 października 1988 roku, widząc w nim zjednoczenie nauki i wiary.
Piękne są rzeczy, które się widzi, piękniejsze te, które się rozumie, ale zdecydowanie najpiękniejsze te, których się nie zna.







