
Przykuta do łóżka przez trzydzieści osiem lat po upadku na lodzie, ofiarowała swoje cierpienia z cierpliwością, która przyciągnęła do jej łoża całą Holandię.
Córka nocnego stróża ze Schiedam, Lidwina łamie sobie żebro, jeżdżąc na łyżwach po zamarzniętym kanale, około piętnastego roku życia. Rana się nie goi: bóle się nasilają, wdaje się gangrena i nie opuszcza już łóżka aż do śmierci.
Z początku zbuntowana, uczy się łączyć swoje cierpienia z Męką Chrystusa i otrzymuje łaski mistyczne. Ubodzy, chorzy i dostojnicy przychodzą szukać jej rad i modlitw. Umiera 14 kwietnia 1433 roku; jej Żywot spisał między innymi Tomasz a Kempis. Leon XIII potwierdza jej kult w 1890 roku.





