
Jezuita urodzony na pograniczu Normandii, nauczył się bretońskiego i przez ponad czterdzieści lat głosił setki misji na wsiach Dolnej Bretanii.
Urodzony w Saint-Georges-de-Reintembault w Górnej Bretanii, Julian Maunoir wstępuje do jezuitów w 1625 roku. Profesor kolegium w Quimper, spotyka tam kapłana misjonarza Michela Le Nobletza, który przekazuje mu swoją metodę: głosić kazania po bretońsku i nauczać wiary za pomocą wielkich malowanych obrazów, taolennoù. Uczy się języka w ciągu kilku tygodni, co tradycja uważa za cud.
Wyświęcony na kapłana w 1637 roku, poświęca resztę życia misjom ludowym w Kornwalii, Léon i Trégor: przypisuje mu się ich ponad czterysta w ciągu czterdziestu trzech lat. Komponuje pieśni bretońskie, publikuje katechizm i słownik języka, Sacré Collège de Jésus (1659), i kształci wielu kapłanów związanych ze swoim dziełem.
Wyczerpany, umiera podczas misji w Plévin koło Carhaix 28 stycznia 1683 roku; jego grób pozostaje tam miejscem pielgrzymek. Pius XII beatyfikuje go w 1951 roku.




