Portret: Błogosławiony Jan Beyzym

Błogosławiony Jan Beyzym

Polski jezuita, sługa trędowatych Madagaskaru

Wychowawca jezuita, który w wieku blisko pięćdziesięciu lat wyjechał na Madagaskar, żył wśród trędowatych i zbudował dla nich w Maranie szpital, który działa do dziś.

Urodzony 15 maja 1850 roku w Beyzymach na Wołyniu (dziś na Ukrainie), w rodzinie drobnej szlachty polskiej, Jan Beyzym widzi, jak jego ojciec zostaje zaocznie skazany na śmierć po powstaniu 1863 roku; matka osiedla się wówczas w Kijowie z dziećmi. W 1872 roku wstępuje do nowicjatu jezuitów w Starej Wsi w Galicji i przyjmuje święcenia w Krakowie 26 lipca 1881 roku. Przez blisko dwadzieścia lat jest inspektorem i wychowawcą w kolegiach w Tarnopolu i Chyrowie.

W 1898 roku uzyskuje zgodę na wyjazd do jezuickiej misji na Madagaskarze i prosi o przydział do leprozorium w Ambahivoraka, koło Tananarywy, gdzie około stu pięćdziesięciu chorych żyje w nędzy. Dzieli ich życie, opiekuje się nimi i planuje dla nich prawdziwy szpital w Maranie, koło Fianarantsoa: wobec braku funduszy rozpoczyna szeroką kampanię listów do Polski i Europy Środkowej. Rozpoczęty w 1902 roku szpital zostaje otwarty 16 sierpnia 1911 roku; oddany pod patronat Matki Bożej Częstochowskiej, istnieje do dziś.

Wyczerpany, umiera w Maranie 2 października 1912 roku. Ekshumowane w 1993 roku na potrzeby procesu, jego szczątki spoczywają w sarkofagu w kaplicy szpitala; relikwie są także czczone w Krakowie, w bazylice Najświętszego Serca Jezusowego. Uznany za czcigodnego w 1992 roku, zostaje beatyfikowany przez Jana Pawła II w Krakowie 18 sierpnia 2002 roku.