Brat lasalianin z Pallars, wychowawca i katechista, który ogłuchł, odmówił ukrycia swego stanu zakonnego i został rozstrzelany w Tarragonie w styczniu 1937 roku.
Manuel Barbal Cosán rodzi się 2 stycznia 1898 roku w Enviny, małej wsi w Pirenejach Katalońskich, w bardzo chrześcijańskiej rodzinie chłopskiej. Wstąpiwszy około trzynastego roku życia do małego seminarium w La Seu d’Urgell, musi je opuścić z powodu ciężkiej choroby ucha. W 1917 roku wstępuje do Braci Szkół Chrześcijańskich w Irun i przyjmuje imię brat Jaime Hilario.
Przez blisko dwadzieścia lat naucza i prowadzi katechezę w Mollerussie, w Calafie, w Pibrac koło Tuluzy i gdzie indziej oraz pisze w czasopismach chrześcijańskich. Rosnąca głuchota zmusza go do opuszczenia klasy; zostaje wysłany do Cambrils, by pracować w ogrodzie domu formacyjnego. Gdy w lipcu 1936 roku wybucha wojna, chroni się u przyjaciół w Mollerussie, lecz zostaje aresztowany, uwięziony w Lleidzie, a następnie przeniesiony na okręt-więzienie Mahón w Tarragonie.
Osądzony 15 stycznia 1937 roku, mógł się podać za ogrodnika kolegium; oświadcza, że jest zakonnikiem, i jest jedynym skazanym na śmierć spośród dwudziestu pięciu oskarżonych tego dnia. Zostaje rozstrzelany 18 stycznia na cmentarzu w Oliva, w Tarragonie, przebaczając swym katom. Jan Paweł II beatyfikuje go 29 kwietnia 1990 roku i kanonizuje 21 listopada 1999 roku, wraz z ośmiu braćmi i kapłanem pasjonistą, męczennikami z Turón w Asturii.
Przyjaciele, umrzeć dla Chrystusa to żyć.













