Portret: Święty Wilhelm z Gellone

Święty Wilhelm z Gellone

Hrabia Tuluzy, który został mnichem

Kuzyn Karola Wielkiego, hrabia Tuluzy i obrońca Akwitanii przed armiami z Kordoby, założył opactwo Gellone i zakończył w nim życie jako zwykły mnich.

Urodzony około 750 roku, prawdopodobnie w Burgundii, Wilhelm był synem Teodoryka, hrabiego Autun, i Audy, córki Karola Młota: był więc kuzynem Karola Wielkiego. W 790 roku Karol mianował go hrabią Tuluzy, odpowiedzialnym za ochronę królestwa Akwitanii młodego króla Ludwika. W 793 roku zatrzymał w pobliżu Carcassonne, nad rzeką Orbieu, armię emira Kordoby: pobity, wyczerpał ją na tyle, że się wycofała. W 801 roku odegrał decydującą rolę w zdobyciu Barcelony.

Przyjaciel Benedykta z Aniane, założył w 804 roku, w dolince Gellone, koło Aniane, klasztor poddany regule świętego Benedykta. Po śmierci żony wycofał się tam w 806 roku i żył jako mnich, szukając, według Martyrologium Rzymskiego, najpokorniejszych zajęć. Zmarł w Gellone 28 maja 812 roku, a może 814. Opactwo pozostało w zależności od opatów Aniane. Klasztor zachowuje relikwiarz Prawdziwego Krzyża, który według tradycji ofiarował Karol Wielki.

Jego ciało, złożone najpierw pod posadzką przedsionka, zostało przeniesione do prezbiterium wbrew sprzeciwowi opata Aniane. Jego grób przyciąga pielgrzymów, zwłaszcza zmierzających do Composteli drogą z Arles, a wieś, która powstała wokół opactwa, przyjęła nazwę Saint-Guilhem-le-Désert. Często przytacza się kanonizację przez papieża Aleksandra II w 1066 roku. W XII wieku pieśni o czynach uczyniły z niego legendarnego bohatera Wilhelma z Orange, zwanego „Krótkonosym”, zwycięzcę Saracenów.