
Mnich rzymski pochodzenia toskańskiego, doradca kilku papieży, a potem sam papież, Hildebrand przeprowadził reformę noszącą jego imię i stanął przeciw cesarzowi Henrykowi IV w sporze o inwestyturę.
Hildebrand urodził się około 1020 roku w Sovanie, w południowej Toskanii, i wychował się w Rzymie, gdzie kształcił się w klasztorze Santa Maria na Awentynie. Kapelan Grzegorza VI, towarzyszył mu na wygnaniu w Kolonii w 1047 roku, a następnie wrócił do Rzymu z Leonem IX w 1049 roku. Za pięciu kolejnych pontyfikatów, jako subdiakon, a potem archidiakon Kościoła rzymskiego, był jednym z głównych twórców reformy zwalczającej symonię i małżeństwa duchownych.
Wybrany papieżem przez aklamację 22 kwietnia 1073 roku, przyjął imię Grzegorz VII. Dictatus papae (1075) potwierdzają władzę stolicy Piotrowej; zakaz inwestytur świeckich postawił go w konflikcie z królem Henrykiem IV, którego ekskomunikował w 1076 roku. Władca przybył odbyć pokutę w Canossie w styczniu 1077 roku, ale konflikt wybuchł na nowo: nowa ekskomunika w 1080 roku, wybór antypapieża Klemensa III, oblężenie Rzymu. W 1084 roku Normanowie Roberta Guiscarda uwolnili go, lecz złupili miasto.
Zmuszony opuścić Rzym, wycofał się do Salerno, gdzie zmarł 25 maja 1085 roku; według jego biografów jego ostatnie słowa brzmiały: „Umiłowałem sprawiedliwość i znienawidziłem nieprawość; dlatego umieram na wygnaniu”. Jego grób znajduje się w katedrze w Salerno, w Kampanii. Beatyfikowany w 1584 roku za Grzegorza XIII, został kanonizowany przez Pawła V w 1606 roku; Benedykt XIII rozciągnął jego święto na cały Kościół w 1728 roku.








