Portret: Święty Grzegorz Barbarigo

Gregorius Barbadicus

Święty Grzegorz Barbarigo

Kardynał, biskup Bergamo i Padwy

Wenecki patrycjusz, który został biskupem Bergamo, a następnie Padwy, był, w linii Karola Boromeusza, pasterzem reformatorem i założycielem seminarium słynnego z języków wschodnich.

Gregorio Barbarigo urodził się w Wenecji 16 września 1625 roku w rodzinie patrycjuszowskiej. Jako młodzieniec towarzyszył w 1643 roku weneckiemu ambasadorowi Alvise Contariniemu w negocjacjach w Münster, które doprowadziły do traktatów westfalskich; zaprzyjaźnił się tam z nuncjuszem Fabio Chigim, przyszłym Aleksandrem VII. Doktor obojga praw w Padwie, w 1655 roku przyjął święcenia kapłańskie.

Wezwany do Rzymu przez Aleksandra VII, poświęcał się tam chorym w czasie zarazy w 1656 roku. Mianowany biskupem Bergamo w 1657 roku, kardynałem w 1660 roku, został w 1664 roku przeniesiony do Padwy i pozostał tam aż do śmierci. Naśladowca Karola Boromeusza, odwiedził wszystkie swoje parafie, zwoływał synody i zreorganizował swoje seminarium, wyposażone w bibliotekę i drukarnię, które publikowały dzieła po grecku, hebrajsku, arabsku i w innych językach wschodnich, w trosce o zbliżenie Kościoła łacińskiego do Kościołów Wschodu.

Zmarł w Padwie 18 czerwca 1697 roku i spoczywa w katedrze. Beatyfikowany w 1761 roku, został kanonizowany przez Jana XXIII w 1960 roku.