Portret: Sługa Boży Franz Pfanner

Wendelin Pfanner

Sługa Boży Franz Pfanner

Opat trapista, założyciel Mariannhill, „apostoł Zulusów”

Austriacki trapista, założył koło Durbanu opactwo Mariannhill, otworzył Afrykanom szkoły, warsztaty i szpitale bez względu na rasę i dał początek dwóm zgromadzeniom misyjnym.

Urodzony 21 września 1825 roku w Langen koło Bregencji w Vorarlbergu, Wendelin Pfanner przyjął święcenia kapłańskie w 1850 roku i obsługiwał parafię Haselstauden. W 1863 roku wstępuje do trapistów w Mariawald w Nadrenii, gdzie rok później składa profesję pod imieniem Franz. Niestrudzony budowniczy, odnawia dla Piusa IX opactwo Tre Fontane w Rzymie, a następnie zakłada w 1869 roku klasztor Mariastern koło Banja Luki w Bośni, którego zostaje przeorem.

Gdy biskup James Ricards z Przylądka Wschodniego prosi trapistów o mnichów, Pfanner odpowiada: „Jeśli nikt nie pójdzie, ja pójdę!”. Wylądował w 1880 roku z około trzydziestoma mnichami. Po niepowodzeniu w Dunbrody osiedlają się w 1882 roku w Natalu koło Pinetown i zakładają Mariannhill, które staje się jednym z największych klasztorów na świecie; Pfanner zostaje jego pierwszym opatem w 1885 roku i w tym samym roku zakłada Siostry Misjonarki Najdroższej Krwi. Wokół opactwa i jego misji powstają szkoły otwarte dla wszystkich dzieci, bez względu na kolor skóry, warsztaty, w których Afrykanie uczą się zawodu, oraz szpitale.

Jego metody misyjne kolidują z regułą trapistów: zawieszony po wizytacji kanonicznej, w 1892 roku zrzeka się urzędu i ostatnie lata spędza w odosobnieniu w misji Emaus koło Umzimkulu. W 1909 roku Stolica Apostolska oddziela Mariannhill od zakonu trapistów, co daje początek Misjonarzom z Mariannhill; Pfanner umiera w Emaus 24 maja tego roku. Rzym zezwolił na wszczęcie jego procesu w 2003 roku, a Emaus pozostaje miejscem pielgrzymek dla katolików KwaZulu-Natal.

Jeśli nikt nie pójdzie, ja pójdę!
— Odpowiedź na wezwanie biskupa Jamesa Ricardsa przed kapitułą generalną trapistów